مقدمه گامى ديگر در راه تقريب . . . . . . پس از رحلت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ماجراى « سقيفه » و تغيير مسير « خلافت » كه پيروان راستين اسلام ، پيرامون « امام علىبن ابىطالب عليه السلام » - نخستين اسلام آورنده و يار و ياور پيامبر گرامى - جمع شدند و هستهء مركزى « تشيع » در وجود مردان عدالت‌خواه و آزاده‌اى چون : ابوذر ، سلمان ، مقداد ، عمار ، حجربن عدى و . . . تبلور يافت ، درگيرى ميان گروه‌هايى كه هوادار « حكومت وقت » بودند و « شيعه » كه هوادار « حق مطلق » بود ، آغاز گرديد ، ولى « شيعه » به پيروى از رهبر خود امام على عليه السلام و در پرتو رهنمودهايش ، به موازات حفظ اصول عقيدتى خود ، همواره مدافع سرسخت « كليت اسلامى » ، مدافع واقعى « وحدت صف مسلمين » ، مدافع اصيل آرمان‌هاى بزرگ ، انسانى و جهانى آخرين پيام‌آور آسمانى بود . امام على عليه السلام ، خود به خاطر ، « مصلحت اسلامى » - نه اسلام مصلحتى - و با توجه به شرايط عينى جامعه آن روز ، كه بقاى اساس اسلام بستگى تام و تمام به برخورد صحيح و اصولى با آن شرايط داشت ، نه تنها براى احقاق حق خود به نبردى